A leghírhedettebb: Joannes Tomcus Marnavitius, Indicia vetustatis et nobilitatis familiae Marciae vulgo Marnavitiae Nissensis, Romae, 1632; de nem sokkal marad el tőle az Unica gentis Aureliae Valeriae Salonitanae Dalmaticae, Romae, 1628, amelyben Caius pápáról (és egy füst alatt Diocletianus császárról is) bebizonyítja, hogy dalmát származásúak, vagy a Sanctus Felix episcopus et martyr Spalatensis, Romae, 1634, ahol Szent Félix spliti eredetét kívánja alátámasztani, komoly botrányt kavarva a római történetírói körökben. (L. Galla, 1940, 65–66.)