Az egy száj és két fül hasznait jellemző szentenciát Zeno mondásaként örökítette meg Diogenes Laërtius [= Diogenes Laërtius de vitis, dogmat. et apopht. clarorum philosophorum libri X. Genf 1615. Sárospataki Könyvtár E 717.] (7. Zeno 450): „Idcirco /inquit/ aures habemus duas et os unum, uti plura audiamus, loquamur pauca. Pécsi Lukács [= Pécsi Lukács: Az Keresztyen szuzeknec tiszteseges koszoroia. Nagyszombat 1591. RMK [= Szabó Károly-Hellebrant Árpád: Régi magyar könyvtár… I-III. köt. Bp. 1879-1898.]I. 250.]nál mint Seneca [= L. Annaei Senecae tragoediae. Recensuit Rudolphus Peiper et Gustavus Richter. Lipcse 1867. –L. Annaei Senecae opera, quae supersunt. Recognovit… Fridericus Haase. III. vol. Lipcse 1872.] mondása szerepel, ugyancsak a Hallgatás-ról c. intésben (137b-138a): „amaz pogany Seneca [= L. Annaei Senecae tragoediae. Recensuit Rudolphus Peiper et Gustavus Richter. Lipcse 1867. –L. Annaei Senecae opera, quae supersunt. Recognovit… Fridericus Haase. III. vol. Lipcse 1872.] is vgy szolla, ho az termeszet egy szaiat adot /ugy mond/ az embernec, de két fület, hogy meg mutatna, hogy minekünc inkab kellene hallgatnunk, hogy sem mint szollanunc”.